Op de Ros voor Jos: fietsen voor hoop en stamceldonatie

Dit korte afscheid op de oprit typeert de 28-jarige Volkelaar die sinds de diagnose begin januari een zware strijd voert tegen acute leukemie. Terwijl familie en vrienden dachten dat zij hem moed moesten inspreken, bleek het vaak andersom. "Op de eerste dag zei hij al: 'Ik blijf sterk, dat moeten jullie ook doen. We gaan ervoor',” vertelt broer Jeroen van Sleeuwen (33).

Nog geen half jaar geleden zag het leven van Jos er heel anders uit. Samen met zijn vriendin Aniek (25) woont hij in Volkel, waar ze hun woning stap voor stap willen verbouwen. Jos werkt als engineer bij een netbeheerder en rondde eerder zowel een mbo- als hbo-opleiding in de mechatronica af. Naast zijn werk heeft hij een grote passie voor muziek. Samen met een vriend volgde hij in Hilversum een opleiding om zich verder te ontwikkelen als producer. Die opleiding ligt inmiddels achter hem, maar de muziek niet. "Daar haalt hij energie uit", vertelt Jeroen. "Hij kan daar helemaal in opgaan." Maar rond de jaarwisseling veranderde alles. Na een ooroperatie kreeg Jos steeds meer pijnklachten. Uiteindelijk bleek er veel meer aan de hand. Op 3 januari volgde de diagnose: acute lymfatische leukemie, een agressieve vorm van bloedkanker. "Je hoort zoiets alleen verder weg, maar opeens zit je er zelf middenin", zegt Jeroen. "De grond zakte onder onze voeten vandaan." Sindsdien volgt voor Jos een intensief behandeltraject met chemotherapie en immunotherapie. De afgelopen maanden waren een aaneenschakeling van hoopvolle berichten, tegenslagen en nieuwe onzekerheden. Toch bleef één ding overeind: zijn vastberadenheid.

Ook zijn gevoel voor humor verloor hij niet. Toen Jos in het ziekenhuis met muziek bezig was, hoorde een arts een van zijn producties en vroeg: "Kan ik een keer mee?" Waarop Jos grapte: "Dat is goed, dan regel ik VIP-tickets, maar dan moet je me eerst beter maken." Volgens Jeroen was hij nauwelijks bezig met de vraag waarom juist hem dit overkwam. "Hij wilde vooruit." De ziekte bracht niet alleen onzekerheid, maar liet ook zien hoeveel mensen met Jos meeleven. Familieleden bezoeken hem regelmatig in Nijmegen. Vrienden sturen berichten, kaarten en steunbetuigingen. De ziekte bracht familieleden nog dichter bij elkaar. "We waren altijd al een hechte familie. Nu merk je hoe belangrijk dat is. We trekken hier samen in op." Verpleegkundigen in het ziekenhuis merken zelfs op hoe vaak familieleden langskomen.