"Ik ben nooit goed geweest in aan de zijlijn staan"

Die eigenschap openbaarde zich al op jonge leeftijd. Terwijl leeftijdgenoten vooral deden wat vanzelfsprekend was, stelde Christa vragen. Waarom was iets zo geregeld? Waarom werden mensen ongelijk behandeld? Waarom zou je accepteren dat iets nu eenmaal zo was? "Ik wilde altijd weten waarom. Als iets niet eerlijk voelde, kon ik dat moeilijk loslaten." Dat maakte haar niet altijd populair. Op de basisschool werd ze gepest en voelde ze zich regelmatig anders dan anderen. Toch kijkt ze daar zonder verbittering op terug. "Misschien heeft juist dat mij gevormd. Ik heb altijd een sterk rechtvaardigheidsgevoel gehad."

Die nieuwsgierigheid groeide uit tot maatschappelijke betrokkenheid. Op zestienjarige leeftijd meldde ze zich aan voor de G1000, een bijeenkomst waarin inwoners meedachten over de toekomst van Uden. Eigenlijk was ze nog te jong, maar ze mocht aanschuiven. Daar ontdekte ze dat toekijken haar niet lag. Na een korte periode binnen het CDA koos ze haar eigen koers. In 2022 richtte ze Vrouw Maashorst op, een partij die zich inzette voor meer vrouwelijke vertegenwoordiging in de lokale politiek. Een raadszetel bleef uit, maar opgeven was geen optie. Twee jaar geleden richtte ze Lokaal Maashorst op. Sinds april heeft ze namens die partij een zetel in de gemeenteraad. Zelf legt ze daar nauwelijks de nadruk op. Liever praat ze over betrokkenheid dan over politiek. "Ik wil verschil maken. Als ik denk dat iets beter kan, dan wil ik proberen daar iets aan te doen."

Wie zichtbaar is, krijgt ook kritiek. Dat heeft Van de Langenberg de afgelopen jaren meer dan eens ervaren. Toch was niet de kritiek haar grootste uitdaging, maar telkens opnieuw de moed vinden om verder te gaan. Ze glimlacht wanneer ze vertelt hoeveel mensen haar adviseerden ermee te stoppen. "Ik heb liever dat ik word afgewezen dan dat ik het nooit geprobeerd heb."

Die gedachte komt tijdens het gesprek steeds in andere woorden terug. Niet de overwinning staat centraal, maar de bereidheid opnieuw te beginnen. Juist na teleurstellingen. "Je leert ervan. En daarna ga je weer verder." Die veerkracht blijkt niet alleen uit haar politieke keuzes, maar ook uit haar privéleven. Wanneer het gesprek over haar zoon Lucas gaat, verandert haar stem bijna ongemerkt. Even verdwijnt het raadslid naar de achtergrond en spreekt vooral een trotse moeder. Het leven liep anders dan ze zich had voorgesteld. "Ik dacht ook aan een huisje, boompje, beestje. Dat liep anders." Ze vertelt er zonder verwijten of zelfmedelijden over. Wel over de lessen die het haar heeft geleerd. "Je moet blijven doorademen." Een uitspraak van haar vader die ze nog vaak hoort wanneer het leven ingewikkeld wordt. Het moederschap heeft haar veranderd. "Ik ben rustiger geworden. Je kijkt anders naar wat echt belangrijk is." Over Lucas praat ze met zichtbaar plezier. Ze hoopt vooral dat hij later zijn eigen weg durft te kiezen. "Dat hij gelukkig wordt met wat hij doet. Niet met wat anderen van hem verwachten."

Op haar 27e heeft Van de Langenberg al meer meegemaakt dan veel leeftijdgenoten. Ze kende succes, teleurstellingen, kritiek en nieuwe kansen. Toch overheerst niet het gevoel dat ze slachtoffer van omstandigheden is geweest. Integendeel. "Ik weet wie ik ben. En de mensen die dicht bij me staan, weten dat ook." Over tien jaar hoopt ze nog iets te kunnen betekenen voor anderen. Niet omdat ze per se een politieke ambitie wil najagen, maar omdat betrokkenheid volgens haar nooit ophoudt. Aan het einde van het gesprek keert de rode draad terug. Er valt opnieuw een korte stilte. Ze glimlacht. "Ik ben nooit goed geweest in aan de zijlijn staan."