Bijna 43 jaar het vertrouwde gezicht van Sint Jan in Uden
UDEN - Wie in Uden of omgeving ooit een ouder, familielid of kennis had wonen in woonzorgcentrum Sint Jan, kent haar. Grote kans zelfs dat zij degene is die je welkom heette met een glimlach en een kop koffie. Na bijna 43 jaar neemt Tiny van Venrooij (66) afscheid van ‘haar’ Sint Jan. Donderdag 29 januari sluit zij een hoofdstuk af dat voor velen voelt als Udense geschiedenis.
Door: Peter Noy
Sinds 1983 werkt Tiny van Venrooij in restaurant De Ontmoeting, het kloppend hart van Sint Jan. Officieel is zij gastvrouw, maar in de praktijk regelt zij de volledige horeca. “Ik sta niet zo op de voorgrond”, zegt ze bescheiden. “Maar ik maak wel graag een praatje. Even vragen hoe het gaat, of het eten lekker was.” Wat ze straks het meest zal missen? “De gezelligheid en de aanloop de hele dag. Het is hier nooit hetzelfde. Dan komt er iemand voor koffie met gebak, dan weer een familie die samen wil zijn omdat het niet goed gaat met iemand.” Toen Tiny begon, zag Sint Jan er heel anders uit. Bewoners kregen hun maaltijden op de kamer en de horeca was beperkt. In de loop der jaren groeide Sint Jan uit tot een echte ontmoetingsplek. “Voor de mensen is het nu leuker”, vindt Tiny. “Er zijn meer activiteiten en meer mogelijkheden. Familie kan hier samen zitten, koffie drinken, een uitsmijter eten of met de kleinkinderen frietjes halen. Dat was vroeger ondenkbaar.” Wat volgens haar nooit verandert, is de sfeer. “De gezelligheid. Mensen moeten zich hier thuis voelen, anders komen ze niet.”
Tevreden mensen, dát telt
Een werkdag is voor Tiny pas geslaagd als de mensen tevreden zijn. “Als ze zeggen: ‘We hebben lekker gegeten vandaag’, of als iemand hier een feestje geeft en iedereen blij is. Daar doe ik het voor.” Ook privé kent Tiny diepe dalen, waaronder het verlies van haar dochter Linda in 2016. Het werk gaf haar betekenis en draagkracht, juist toen het moeilijk was. Afscheid nemen van haar werk vindt ze lastig te duiden. “Dat moet nog blijken”, zegt ze nuchter. Bang om in een gat te vallen is ze niet. Wandelen, oppassen op haar vier kleinkinderen en meer tijd voor zichzelf: het komt wel. Voor collega’s, bewoners en vele Udenaren blijft Tiny vooral dat vertrouwde gezicht. Zelf hoopt ze dit: “Dat ik het goed heb gedaan.” En precies dát is wat velen van haar zullen beamen.
